سلام بر کورس عزیز واقعا حرف دل ما و ترجیج بند کلام مرا گفتی. اصلا گیرم که قهرمان هم نشویم. مگر بچه ما یا یکی از خانواده ما نمره بد بگیره همه باید بریزیم سرش و بکوبیمش یا آنکه به فکر چاره جویی باشیم و کمکش کنیم. براش معلم خوب درخواست کنیم. از جمیع جهات براش محیط را آروم کنیم تا بتونه کاره خودش را بکنه. متاسفانه مشکل اساسی ما اینه که خیلی عجولیم. همه دلمون میخواد سر یکی دو سال بچمون دکتر مهندس بشه. وقتی با بچمون حرف می زنیم هی میگیم بدو برو فلان کار را بکن. این بچه هول میشه و هول هم بار میاد. این ضعف اخلاقی را در من بزرگسال پیرمرد هم میتوانید بجویید. مثل اینکه تحلیل کردن و راه حل پیدا کردن جزو شرح وظایف ما نیست. فقط آنچه که در شرح وظایف ما نوشته شده بدبینی و تحقیر و انتقاد آنهم از نوع کوبنده نه تشویق کننده است. بنا براین حرف من پیرمرد را گوش کنید. به بچه هاتون نگین بدو برو .....نگین بپر.... بجای آنکه هلش بدین دستش را بگیرین و به همراهش بروید و اگر هم میخواهید از راهی که داره میره برگردونینش، بهش بچسبین ظاهرا حمایتش کنید و آرام آرام زاویه حرکتش را تغییر بدین تا با همراهی شما حتی در مسیر مخالف حرکت کنه . این حرف من تنها نیست حرف دکتر پیاژه و بسیاری دیگر از روانشناسان و روانپزشکان است. جامعه بدون منتقد یک جامع تک صدایی و محکوم به زوال است و جامعه هو و جنجال نابود کننده و نابودگر است. جنگل را صحرا می کند و اگر روزی آب بدستش برسه بزرگترین هنرش ایجاد باطلاقی است که همه را در خود فرو میبرد زیاده گویی هایم را ببخشید محسن سلیمانی آ ل --- On Sat, 4/18/09, koros asadi <koros_asadi@yahoo.com> wrote: From: koros asadi <koros_asadi@yahoo.com> |
__._,_.___
No comments:
Post a Comment